بد بین

چقد سوتو کوره خیابونه قلبه من...وقتی تنها عابِرِش میره خب میشه شهره مرگ
...من این زمینو ساختم واسه جفتمون...تنهایی دَووم نمیاره این دنیا مثه من...
بگو چطوری میشه خندید و خوش بود....یه وقتا با خودم میگم اون غمگینو غُد بود
بدبینو پُررو.ترسیدو گُم بود....تو قلبه جنگ زدش اسیره زنجیرو صلح بود....
(نه میشه خندید. نه میشه بغض کرد
نه میشه اشک ریخت. نه میشه غُر زد
چرا به من گیر. میده اون دختر
اونم منیکه شبو روزو پاش سوختم. (چرا اینهمه خاطراته خوب کهنَن...)2)